گسل میامی از گسل های اصلی شمال خاوری ایران است که در تکوین حوضه های رسوبی و ریخت شناسی منطقه تاثیر مهمی داشته و پدیده های ریخت زمین ساختی گوناگونی به وجود آورده است. وجود این گسل در منطقه، موجب پیدایش ساخت های گوناگون شده و منطقه را از دیدگاه مطالعات زمین شناسی ساختاری، رفتار گسل ها و پایانه های آن، برهم کنش گسل ها و ارتباط میان چین خوردگی و گسلش به محدوده قابل توجهی تبدیل کرده است. برداشت های انجام گرفته در بخش باختری گسل میامی، راستای گسل ها را به طور کلی NE و با شیب بیش از 50 درجه و خط خش با میل کم نشان می دهد. راستای چین ها در این محدوده از روند کلی گسل ها پیروی می کنند. محور اصلی بیشینه محاسبه شده بر روی گسل ارمیان روند NE و در گسل میامی و گسل قدس روند SE دارد و افقی است. همچنین گسل میامی در بخش باختری، با گسل چاه سیدآباد پهنه برشی را ایجاد می کند که شکستگی های نوع X و R' و R در آن قابل تشخیص است.

گسل دوچاه با ظاهری خمیده و با راستای تقریبی خاوری-باختری و شیب حدود 70 درجه به سمت شمال واقع در پایانه شمال باختری گسل قم-زفره، از ساختارهای جالب توجه در ایران مرکزی می باشد. تاکنون پژوهش های متعددی به ویژه از دیدگاه رسوب شناسی و دیرینه شناسی در منطقه دوچاه صورت گرفته است؛ اما کماکان اطلاعات ساختاری از گسل دوچاه واقع در باختر استان قم (کوه های یزدان و دوچاه) بسیار اندک است. در این پژوهش با تمرکز بر اطلاعات هندسی وجنبشی گسل دوچاه و پهنه دگرریخت شده اطراف آن در سازندهای قم و قرمز فوقانی به تحلیل تنش دیرینه در این محدوده پرداخته شده است که موقعیت محور بیشینه تراکمی اصلی (σ1) و محور بیشینه کششی اصلی (σ3) به ترتیب برابر با 05/030 و 05/285 به دست آمد. تحلیل هندسی و جنبشی ساختاری مرتبط با گسل دوچاه و با توجه به آرایش فضایی محورهای اصلی تنش بیانگر فرانهادگی برش چپگرد بر روی برش راستگرد به ویژه در قسمت های باختری منطقه است که دلیل این امر را می توان به خمیدگی رو به شمال گسل دوچاه و چرخش ورقه خزر (کاسپین) نسبت داد. بر مبنای شکل میدان تنش حاصله و چرخش داده های گسلی بر اساس انگاره اندرسن برای رژیم تنشی فشاری، نقشه خط های گذر محورهای تنش برای میدان تنش میانگین حاکم بر منطقه ترسیم شده است. آرایش خط های گذر تنش بیشینه، نشانگر پیروی آنها از رژیم تنشی کلی حاکم بر پوسته ایران است. پتانسیل حرکتی گسل­ها (Fault Movement Potential) رابطه نزدیکی با وضعیت تنش زمین ساختی حاکم در محدوده آن گسل دارد. با توجه به موقعیت فضایی بین گسل دوچاه و محور تنش بیشه تراکمی (σ1)، پتانسیل حرکتی گسل دوچاه حدود 33/0 برآورد شد که نشانگر پتانسیل پایین این گسل برای فعالیت و ایجاد زمین لرزه است

منطقه کوه درنجال در پهنه زمین ساختی ایران مرکزی، در شمال باختری بلوک طبس و در سمت خاوری گسل کلمرد با روند شمال خاوری-جنوب باختری قرار دارد. در این منطقه تنها واحدهای سنگی پالئوزوییک (به سن کامبرین تا دونین) به همراه برونزد بسیار کمی از سنگ آهک به سن کرتاسه دیده می شود. سنگ های آذرین منطقه شامل توده آندزیتی لنزی شکل شمال کوه درنجال (به سن احتمالی ژوراسیک میانی) و توده های نفوذی با ترکیب دیابازی نفوذ کرده در سازند کالشانه است. چرخش بلوک های ایران مرکزی، برخورد صفحه عربی با ایران و همچنین اندرکنش ساختاری میان بلوک های ایران مرکزی در طی تکامل زمین ساختی خود، سبب تغییر در جهت گیری محورهای تنش جنبشی (Kinematic Stress Tensor, P-T-B) و در نتیجه شکل گیری ساختارهای جدید و تغییر در ساختارهای کهن در طول تاریخ زمین شناسی منطقه بوده است. گسل کلمرد به عنوان یک گسل پی-سنگی ایران مرکزی و نیز به عنوان پهنه اصلی جابجایی (PDZ) سبب شکل گیری گسل های امتدادلغز و وارون در منطقه کوه درنجال شده است. مشاهدات و برداشت های صحرایی نشان دهنده وجود گسل های همسو (R, P)، ناهمسو (R’ , X) و فشارشی رده C2و نیز چین خوردگی های رده F1 در منطقه کوه درنجال هستند. موقعیت و سازوکار ساختارهای ناحیه کوه درنجال، نشانگر تغییر جهت راستای محور فشارش (P Axis) به صورت پادساعت گرد از حالت عمود بر گسل کلمرد تا موازی با آن در بازه زمانی پالئوزوییک پایانی تا سنوزوییک پایانی است که سبب تشکیل گسل ها و تغییر سازوکار جنبشی برخی از گسل های مهم منطقه شده است.

در جنوب خاور تبریز، رسوبات جوان افقی پلیوسن-کواترنری، آتشفشانی-آواری سهند توسط انبوهی از گسل های عادی بریده و جابه جا شده اند. گسل های عادی در طول دوره فعالیت خود باعث لغزش لایه ها در امتداد صفحه های گسلی و چرخش آنها شده اند. این گسل ها شامل انواع گسل های عادی همساز و ناهمساز با ساختار های فرابوم و فروبوم، دوبلکس گسلی و ساختارهای مرتبط با گسل خوردگی عادی مانند چین های کشان گسلی و ساختار تاقدیس های فرادیواره ای (role over anticlines) هستند. راستای امتداد چیره N-S گسل های عادی در خاور منطقه مورد مطالعه به تدریج به طرف باختر به راستای ENE-WSW تغییر می یابد. برخی از صفحه های گسلی با شیب زیاد و نزدیک به قائم به وجود آمده اند به طوری که در اثر کشش زمین ساختی، بخش هایی رها شده و پایین افتاده است. تغییر شیب صفحه های گسلی به دلیل تغییر سختی لایه های گسل خورده به وجود آمده و چرخش در سامانه گسل خوردگی عادی باعث خم شدن لایه های افقی بسیار جوان شده و در این چرخش، گسل های نوبت بعد و گوه های پایین افتاده جدید، محدود به گسل های عادی نزدیک به قائم، گسل های عادی پیشین را بریده اند. در محل برخی از صفحات گسلی، فضاهای قائم در اندازه های مختلف ایجاد شده که با نهشته های لایه های بالایی پر شده اند. مشاهده این شواهد و چند مرحله ای بودن گسل ها نشان می دهد که فعالیت زمین ساخت کششی در منطقه، همزمان با رسوبگذاری نهشته های پلیوسن-کواترنری عمل کرده است. با توجه به برداشت های انجام شده، به وجود آمدن این گسل ها، تاثیر نیروهای زمین ساخت کششی در مقیاس محلی و در ارتباط با حوضه کششی ایجاد شده در releasing zone در اثر حرکت راستا لغز راست بر گسل تبریز ارزیابی می شود.

در این پژوهش، ارتباط هندسی و جنبشی گسل های طولی و عرضی بخش کوچکی از البرز خاوری، در ناحیه دشت بو (جنوب باختر دامغان) مورد مطالعه قرار گرفته است. گسل های طولی شامل گسل های صبور، مهتاب و میلا، روند شمال خاوری- جنوب باختری دارند؛ در حالی که گسل های عرضی مانند چشمه قلقل، شمال تویه و دشت بو روند تقریبی شمالی- جنوبی دارند. گسل های عرضی پیامد راندگی روی گسل های طولی هستند که به صورت گسل پاره (Tear Fault) در فرادیواره تشکیل شده اند. این دو دسته گسل با یکدیگر همبستگی هندسی و سینماتیک دارند؛ به گونه ای که گسل های طولی را می توان به عنوان گسل انتقالی (Transfer Fault) برای گسل عرضی در نظر گرفت. جنبش در راستای گسل های عرضی به صورت جهش جانبی (lateral ramp) به گسل های طولی منتقل می شود و پایان می یابد.

گسل دورود به عنوان یکی از مهم ترین قطعات لرزه زای گسل جوان اصلی زاگرس از نزدیکی منطقه ارجنگ در یک روند شمال باختری– جنوب خاوری تا بروجرد امتداد یافته است. به منظور تعیین ناهمسانی جنبشی گسل، از تحلیل فرکتالی شکستگی ها، روکانون زمین لرزه ها و آبراهه ها از روش مربع شمار استفاده شد. بدین منظور محدوده مورد بررسی براساس اختلاف در توزیع شکستگی ها و روکانون زمین لرزه ها به دو بخش تقسیم گردید. ابعاد فرکتالی شکستگی ها، آبراهه ها و روکانون زمین لرزه ها محاسبه و سپس با یکدیگر مقایسه شده است. از روش توزیع چگالی کرنل با بررسی روکانون زمین لرزه ها و آبراهه ها در طول گسل به میزان عملکرد ناهمسان آن، همچنین در خاتمه با تحلیل شواهد ریخت زمین ساختی ها تعیین مقدار جابجایی های تجمعی افقی، قائم و خالص پرداخته شد. نتایج فرکتال شکستگی ها، آبراهه ها و زمین لرزه نشانگر بودن که بخش شمالی به عنوان پویاترین بخش گستره شناسایی شد. تحلیل فرکتالی نشان داد که بخش شمالی به عنوان پویاترین بخش گستره شناسایی شد، همچنین نتایج تحلیل کرنل و شواهد ریخت زمین ساخت بیانگر اینست گسل با عبور از واحدها با سن های مختلف رفتار گوناگونی نشان می دهد و مقادیر زوایه ریک بدست آمده در طول گسل متفاوت بوده بر این اساس گسل طبق نتایج حاصل سه قطعه با طول های مختلف قابل تقسیم بندی است، چنانچه مقدار ریک قطعات 1و2 به ترتیب ° 16/° 126و° 22/° 124و طول قطعات به ترتیب 18 و 49 کیلومتراست، با توجه به بالا بودن مقادیر ریک (بیشتر از ° 10) مولفه شیب لغز تاثیر غالب تری نسبت به راستالغزی در این دو بخش داشته و مقدار زوایه ریک ° 4/° 131در قطعه 3 با طول قطعه 44 کیلومتر است.